Lars Mytting

Toon alleen recensies op Leestafel van Lars Mytting in de categorie:
Lars Mytting op internet:

 

De man & het hout De man & het hout


Eigenlijk had ik dit boek als vrouw misschien niet mogen lezen! Niet voor niets is de titel De man & het hout. In De Wereld Draait Door van 20 januari 2016 zat er geen vrouw aan tafel om mee te praten over dit boek. Wel zoals ze in het programma zichzelf noemden, houtverslaafden Erben Wennemars, Alexander Pechtold en Gertjan Verbeek. Zij mochten meepraten over hoe leuk het is, dat houthakken.

Niet alleen houthakken overigens want De man en het hout is een onontbeerlijke, zo lezen we achter op het boek, en praktische handleiding voor alles wat te maken heeft met het kappen, hakken, stapelen en het in de fik steken van alle soorten hout. Wanneer moet je de boom omhakken om het beste brandhout te krijgen? Hoe houd je een kampvuur eindeloos aan de gang? Wat valt er uit de houtstapel af te leiden over het karakter van de stapelaar? Op deze en nog veel meer vragen geeft dit boek een antwoord.

Het is ook wel echt iets van de man, volgens mij, dat houthakken. Het is net zoiets al vliegeren op het strand, alleen dat laatste levert niets op dat nuttig is, maar wel veel plezier. Houthakken levert wel iets nuttigs op (en veel plezier!), namelijk hanteerbaar hout dat we in de open haard kunnen stoken en waar de vrouw, een beetje kouwelijk altijd, lekker bij kan gaan zitten, die warme haard. Dit alles is niet denigrerend of vernederend of anti-feministisch bedoeld. Mannen houden nou eenmaal van andere dingen doen in hun vrije tijd dan vrouwen. Dat mag misschien cultureel gebonden zijn, maar toch.

Maar, terug naar het boek van Mytting. Ik heb ervan genoten! Ik denk niet dat ik zelf het houthakken ga oppakken, maar ik vond het erg leuk om te lezen hoe gepassioneerd mannen zich met hout bezig houden. Met name het opstapelen van het hout dat tot prachtige kunstwerken leidt is een lust voor het oog. De mooie stapeling wordt echter niet alleen voor de esthetiek uitgevoerd, maar draagt ook bij aan een goede droging van het hout en voorkomt voortijdige instorting als er blokken worden afgenomen voor in de haard. Vraag of de schors omhoog of omlaag in de stapel moet worden gelegd is nog steeds onderdeel van discussie.

Prachtig zijn ook de hoofdstukken over het gereedschap en de kachels/fornuizen. Van beide zijn hele mooie afbeeldingen te zien en ze zijn er in allerlei soorten en mate, van antiek tot modern. De Ulefos etagekachel 179 wordt nog steeds geproduceerd in Noorwegen.

Gereedschappen zijn er in allerlei uitvoeringen. Niet zijn er alleen veel bijlfabrikanten en er zijn ook allerlei soorten bijlen voor allerlei specifieke toepassingen, zoals de bosbijl, voor het snoeien en kappen van kleine bomen. De kloofbijl, die niet gebruikt wordt voor het kappen, maar om met zijwaartse druk tussen de vezels te wringen, zodat het houtblok splijt. De kloofhamer, vergelijkbaar met de kloofbijl, maar bedoeld voor flinke blokken hout, vooral van naaldbomen met veel knoesten omdat je er meer kracht voor nodig hebt om die te splijten. Ten slotte de velbijl die je nog maar zelden ziet, maar die vergelijkbaar is met de bosbijl, alleen twee keer zo groot.

Erg leuk om dit boek te lezen en onontbeerlijk voor de mannen die van hout houden én de vrouwen of de mannen die van de mannen houden die van hout houden.

Over de auteur: Lars Mytting (1968) is een van de best verkopende Scandinavische auteurs. Zijn ‘filosofische mannenboek’ over houthakken, De man en het hout, verscheen in 2011 en stond een jaar lang in de Noorse bestsellerlijst. De vlamberken werd in 2014 met de Noorse Boekhandelsprijs bekroond.


ISBN 9789025446123 | Paperback | 283 pagina's | Uitgeverij Atlas Contact | september 2015
Oorspronkelijke titel: Het Ved | Vertaling: Ang

© Ria, 26 februari 2016


Lees de reacties op het forum en/of reageer:

 

De vlamberken De vlamberken


Voor mij was mijn moeder een geur, zo begint deze roman van Lars Mytting. Het zijn de woorden van Edvard, de hoofdpersoon, wiens ouders in de herfst van 1971 omgekomen zijn in een bos in Frankrijk. Edvard, toen drie jaar oud is ongedeerd gebleven bij dat ongeval en groeit daarna op bij zijn grootvader op een afgelegen boerderij in Noorwegen.

Als opa Sverre 20 jaar later overlijdt en de oude dominee Magnus Thallaug bij Edvard langskomt om de uitvaart te bespreken, wordt het mysterie rondom de dood van Edvard's ouders alleen maar groter en de vragen die bij Edvard rijzen alleen maar prangender. Als er dan ook nog een prachtige doodskist gestuurd wordt voor zijn grootvaders begrafenis, van een ongekend staaltje vakmanschap en gemaakt van een houtsoort die niemand ooit heeft gezien, ontstaat bij Edvard de behoeft op zoek te gaan naar antwoorden. Hoe zijn mijn ouders overleden, waarom overleefde ik wel en wie heeft die doodskist voor opa gemaakt?

De zoektocht voert Edvard eerst naar de Shetland-eilanden en daarna naar Frankrijk. Heel langzaam ontvouwt zich op die reis het mysterie van Edvard's verleden, waarbij de duistere krochten van zijn familieverleden worden betreden, die nauw verbonden blijken te zijn met de grote Europese tragedies van de twintigste eeuw.

De auteur van het boek hanteert een prachtige schrijfstijl, zowel de personages, hun interactie als ook de beschrijvingen van de natuur zijn zo beeldend dat je als lezer helemaal in het verhaal komt te zitten. Voor mij was het vooral de beschrijving van Shetland een cadeau omdat ik heel goede herinneringen heb aan dit prachtige deel van Schotland. Ik herkende zelfs het restaurant dat Mytting in de hoofdstad Lerwick beschrijft.
Wat heel knap is, is dat in het verhaal tijdens het lezen nooit helemaal duidelijk wordt hoe een en ander nou precies in elkaar steekt. Steeds als je enigszins denkt dat je weet hoe het zit en hoe het verder zal gaan, neemt het verhaal een verrassende en vaak indringende wending. Niet alleen voor de hoofdpersoon Edvard, maar ook voor de lezer.

Zoals hierboven genoemd heeft dat te maken met de verbinding die de auteur legt tussen een 'klein' persoonlijk verhaal en de 'grote' geschiedenis. Daarbij wordt de tragiek van beide, het kleine en het grote, zo mooi naar voren gebracht dat dit verhaal in het wezen van de lezer gaat zitten. Wij hadden allemaal Edvard kunnen zijn en veel mensen zijn ook als het ware een Edvard. Ze lijden een leven waarin een (familie-)geheim leidend is voor de situatie waarin zij zitten en door het zwijgen van veel mensen om hen heen is hen niet duidelijk wat er precies aan de hand is, alleen voelen zij, dat er iets aan de hand is. Niemand kent ook misschien de gehele waarheid, maar velen kennen een deel en zo is er een puzzel die gelegd moet worden om te komen tot zicht op of inzicht in het gehele verhaal. Uiteindelijk lukt het Edvard om de puzzel volledig in elkaar te leggen en daarmee is ook Edvard compleet en kan hij verder. Zijn moeder is aan het einde van het boek veel meer geworden dan een geur alleen en Mytting maakt daarvan de lezer deelgenoot op een hele mooie manier.

Over de auteur: Lars Mytting (1968) is een van de best verkopende Scandinavische auteurs. Zijn ‘filosofische mannenboek’ over houthakken, De man en het hout, verscheen in 2011 en stond een jaar lang in de Noorse bestsellerlijst. De vlamberken werd in 2014 met de Noorse Boekhandelsprijs bekroond.


ISBN 9789025445843 | Paperback | 429 pagina's | Uitgeverij Atlas Contact | september 2015
Oorspronkelijke titel: Sv

© Ria, 26 februari 2016


Lees de reacties op het forum en/of reageer:

 

De vlamberken De vlamberken


Edvard Hirifjell wordt opgevoed door zijn grootvader, die hem beloofd heeft ooit te zullen vertellen over zijn ouders. Maar als hij een jaar of vijftien is ontdekt hij het zelf, als hij leest in ’het aanzien van 1971’. Daar stond dat een Noors-Frans echtpaar om het leven was gekomen bij Anthuille in Noord-Frankrijk. Hun driejarig zoontje was verdwenen en werd na een paar dagen terug gevonden in Le Crotoy. Dat was hij, Edvard!!
Vlagen herinneringen doemen op, een geur, de kleur van een jurk. Edvard wil meer weten, maar zijn grootvader zegt het niet te kunnen vertellen.

Edvard is wel bekend met het feit dat zijn grootvader een broer had, die gestorven is in de Tweede Wereldoorlog, en dat zijn grootvader zelf met de nek aangekeken wordt in het dorp, omdat hij heulde met de Duitsers. Er moet meer zijn, maar hij komt er pas toe het verleden van de twee broers uit te zoeken als zijn grootvader gestorven is en Edvard, 23 jaar dan, in zijn eentje achterblijft op de grote zelfvoorzienende boerderij, waar hij leeft van de aardappelen en schapen.

Wat hem triggert is de doodskist van zijn opa die al jaren klaar bleek te staan bij de begrafenisonderneming, een prachtige kist, van een houtsoort die hem onbekend is. Waar komt die kist vandaan? Wat voor geheimen zijn er in zijn familie? Wie was dat Franse meisje, Nicole Daireaux, die zijn moeder zou worden? Zijn speurtocht brengt hem op de Shetlandeilanden en natuurlijk ook naar Frankrijk.

Het ingewikkelde verhaal van zijn ouders is een puzzel die langzaam ontrafeld wordt, met hulp van een vreemd meisje dat niet is wie ze zegt te zijn. De Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, het onherbergzame Noorwegen, en even onherbergzame Shetlandeiland zijn onderdeel van dit meeslepende verhaal, maar vooral draait alles om hout. Vlamberken natuurlijk, maar ook nog een andere soort.
Aangezien de schrijver een kenner is van hout, moet ik aannemen dat de informatie die we daarover krijgen klopt, hoe vreemd het allemaal ook klinkt.

Het is een verhaal naar mijn hart: stukjes bij beetjes wordt het verhaal in elkaar gezet. Het is spannend, heeft een mooie dosis romantiek, en laat je mee puzzelen. Op het einde kun je alleen maar een zucht vol voldoening slaken, hoewel je tegelijk opnieuw kunt gaan lezen. Want hoe zat dit, en wat was daar ook al weer de logica van?
Genoten heb ik.

Lars Mytting (1968) is een van de bestverkopende Scandinavische auteurs. Zijn 'filosofische mannenboek' over houthakken, De man en het hout, verscheen in 2011 en stond een jaar lang op de Noorse bestsellerlijst.


ISBN 9789025445843 | Hardcover | 200 pagina's | Uitgeverij Atlas Contact | september 2015
Vertaald uit het Noors door Paula Stevens

© Marjo, 25 oktober 2015


Lees de reacties op het forum en/of reageer: