Richard Yates

Toon alleen recensies op Leestafel van Richard Yates in de categorie:
Richard Yates op internet:
  Categorie: Recensies Volwassenen

Een goede school


In het voorwoord vertelt Richard Yates over zijn ouders die zolang hij zich herinneren kan gescheiden leefden. Het contact met zijn vader, opgeleid tot concertzanger maar handelsreiziger van beroep, verliep moeizaam. Hij en zijn vader wisten nooit wat ze aan elkaar hadden. Zijn moeder, een chaotische beeldhouwster, was favoriet bij Richard Yates. Dankzij haar beeldhouwlessen werd zij uitgenodigd voor het bijwonen van een society huwelijk en daar hoorde ze over de Dorset Academy in Dorset Connecticut.  Dat was de beste school die er bestond, dus dat werd de school waar Richard naartoe werd gestuurd. Vader was het er niet mee eens, maar zoals altijd ging hij akkoord en betaalde...

Deze school, opgericht door een excentrieke dame die het individu voorop stelde, vormt de achtergrond voor dit boek.  Wat Richard Yates vervolgens doet is op een uitstekende manier de sfeer en de eigenlijke onbelangrijke gebeurtenissen vastleggen die op dat moment voor de leerlingen wel belangrijk lijken. Hij registreert het systeem van populariteit onder de jongens. Zoals op elke school voorkomt zijn er de jongens waar iedereen heimelijk bij wilt horen. Zij zijn populair, hebben een bepaalde natuurlijke nonchalance, zien er bijna altijd goed uit of hebben een houding die respect afdwingt.

Terry Flynn is bijvoorbeeld zo'n jongen, evenals Jim Pomeroy en Hugh Britt. Zij zijn de jongens waar de klungelige, klunzige William Grove (alias Richard Yates) tegenop ziet. De jongens stralen een wereldwijsheid uit die hem ontbreekt.  We lezen over Grove's perikelen en de pestereijen op school, die denkelijk op elke school gebeuren. De moeite die hij heeft om zijn draai te vinden en zich staande te houden in het internaat. We lezen over zijn moeite om aansluiting te vinden bij de medebewoners die soms vreemd, soms ongelukkig, soms aardig zijn. Grove heeft het geluk dat hij goed kan schrijven en zodoende in de redactie van de Dorset Chronicle komt. Dit helpt hem om door de moeilijke eerste jaren heen te komen.
We lezen hoe de aanval op Pearl Harbour langzamerhand zijn invloed heeft op het schoolleven. Oudere leerlingen melden zich aan, er ontstaan daardoor lege plekken in de lokalen. En Grove schrijft daarover...

Ook lezen we over de leerkrachten en hun bijnamen. We lezen over de koele kille directeur Knoedlerr die de school langzamerhand naar de afgrond leidt.  We lezen over 'paps' Driscoll, die gek is op zijn werk en het beste met de leerlingen voor heeft. Over Alice Draper de vrouw van de bijna invalide scheikundeleraar die een verhouding heeft met Jean Paul La Prade, de leraar Frans.  Over Edith de knappe dochter van de Engelse leraar waar alle jongen van het internaat een beetje verliefd op zijn. Edith die ook zo graag mee wil doen met de grote mensenwereld, maar die oorlog verandert alles...

Deze roman is niet spannend, er gebeuren geen spectaculaire dingen maar de registratie van de gebeurtenissen is met een goed oog voor detail en karaktereigenschappen geschreven, waardoor het boeiend blijft om te lezen.
Het boek eindigt met een prachtig nawoord, waarin verteld wordt wat er met de leerlingen gebeurde nadat ze de school verlaten hadden. Ook verwijst Yates in dat nawoord naar zijn vader die hij bedankt voor de kans om zijn opleiding bij Dorset Academy te volgen, want daar leerde hij de eerste beginselen van zijn vak.

"Richard Yates werd geboren in Yonkers, New York. Zijn ouders scheidden van elkaar toen hij drie jaar oud was, en de rest van zijn jeugd is hij veelvuldig verhuisd naar verschillende gemeentes. Hij vocht in de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk en Duitsland. Midden 1946 keerde hij terug naar New York. Hij werd journalist, speechschrijver en werkte kort als copywriter in de reclame.
Yates debuteerde in 1961 met Revolutionary Road, dat na zijn dood verfilmd zou worden door Sam Mendes. Hoewel zijn debuut lovend werd ontvangen en het genomineerd werd voor de National Book Award, werd het werk van Yates tijdens zijn leven nooit een bestseller. Na zijn dood in 1992 nam de aandacht voor zijn werk toe na een essay over zijn leven in 1999." (bron Wikipedia)


ISBN 9789029589727 | Paperback | 208 pagina's | De Arbeiderspers | januari 2015

© Dettie, 18 mei 2015


Lees de reacties op het forum en/of reageer:

 

Revolutionary Road Revolutionary Road


In ruim 300 pagina's schetst Yates de relatie van twee jonge Amerikanen, Frank en April. Beide hebben een achtergrond die niet echt soepel verlopen is, maar aanvankelijk lijkt dat helemaal geen probleem te geven. Ze gaan met hun jonge gezin - twee kinderen zijn er- wonen aan de Revolutionary Road. April blijft thuis en zorgt voor de kinderen, Frank reist iedere dag naar Knox, het bedrijf waar hij werkt. En waar zijn vader gewerkt heeft, niet onbelangrijk.

Zijn leven lijkt echter ondanks die baan doelloos, want eigenlijk voert hij de hele dag geen steek uit. En dat lijkt niemand te doen. Frank kan desgevraagd dan ook nauwelijks omschrijven wat zijn baan inhoudt. Maar thuis waar April wacht is alles goed, denkt hij. Hij heeft geen idee dat zij evenmin tevreden is met haar leven zoals het is. Ze doet een poging wat meer te bereiken, door mee te doen aan een toneelvoorstelling van hun buurt. Ze heeft er een vrij grote rol in. Maar de toneelavond mislukt. Zij kan daar niets aan doen, maar de bom is gebarsten. Ineens komt alle onvrede naar boven. Ze maken ruzie, niets is er meer goed. Wat uiterlijk een fantastisch gezinnetje lijkt, blijkt een leeg omhulsel. Maar nu hebben ze nog de energie om er iets aan te doen. April bedenkt een waanzinnig plan: ze zullen naar Europa gaan, naar Parijs! Daar zal zij een baan nemen, en Frank kan dan voor de kinderen zorgen, maar vooral nadenken over wat hij verder met zijn leven wil...

Frank is overdonderd. Niet echt gewend om beslissingen te nemen, laat hij het allemaal over zich heen komen, maar diep in zijn hart wil hij helemaal niet. Zeker niet als hij plotsklaps een invulling vindt van zijn dagelijkse werk. En daar bedoel ik niet Maureen mee, met wie hij een verhouding begint. Het lot komt hem te hulp. Hij ziet een mogelijkheid om de reis af te blazen. Alleen moet hij April daar nog van overtuigen.

Het verloop van een relatie, gezien vanuit algemeen perspectief waarbij de lezer weet hoe alle partijen zich voelen, is denk ik heel herkenbaar voor velen. Je kunt met iedereen meevoelen, zelfs al keur je hun daden af, het is heel duidelijk waarom ze doen wat ze doen. Tegelijk is het einde onafwendbaar. Zeker als John Givings hun wereld binnendringt. De waarheid blijkt niet gezegd te kunnen worden.
Het is waanzinnig om te lezen hoe de twee tenslotte in een vernietigende strijd terecht komen, de dialogen zijn scherp, het lijkt me een prima uitgangspunt voor die film die er ook is maar die ik nog niet gezien heb.
En... in die film zullen bepaalde stukjes oninteressante informatie ontbreken, want hier en daar is Yates wel erg uitvoerig. Ook duurde het even voor ik echt geboeid was.


ISBN 9789029566940 | Paperback | 323 pagina's | De Arbeiderspers | januari 2009
Voorwoord Thomas Verbogt, Vertaald door Marijke Emeis

© Marjo, 27 oktober 2009


Lees de reacties op het forum en/of reageer:

 

Revolutionary Road Revolutionary Road


Volgens de achterflap
Eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn een jong, aantrekkelijk en veelbelovend stel. Ze hebben twee leuke kinderen en wonen in een welvarende buitenwijk ergens in Connecticut. Maar gelukkig, of zelfs maar tevreden, zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan, April treurt om een gefnuikte carrière als actrice. Ze waren toch voorbestemd om anders te zijn, beter?
In een uiterste poging aan hun gezapige burgerbestaan te ontsnappen besluiten ze naar Frankrijk te gaan. In Europa zullen hun bijzondere gaven zich wel kunnen ontwikkelen, ver van de oppervlakkige consumptie maatschappij die Amerika in hun ogen is. Maar met ontzetting ziet de lezer toe hoe hun relatie verzandt in eindeloos gekibbel en jaloezie, hoe een drama onafwendbaar lijkt. Yate's verhaal is geestig scherp en genadeloos. Hij schetst een fraai tijdsbeeld maar werpt, zo blijkt ruim veertig jaar na de verschijning, een akelige precieze blik vooruit op de manier waarop we nu leven. De stille wanhoop en gefnuikte dromen van de Wheelers zijn vandaag net zo actueel als in 1961 toen het boek voor het eerst verscheen. 'Revolutionary Road' is een roman die je niet meer loslaat, nooit meer.


Mijn mening
In het voorwoord zegt schrijver Thoma Verbogt dat hij ondanks zijn reis veel dacht aan April en Frank, ook als hij niet zat te lezen. Ik dacht niet zo over hen na maar wel over hun herkenbare trekjes. Trekjes die ik soms in mezelf en in anderen zie.
Soms had ik het gevoel de hoofdpersonen te begrijpen maar soms dacht ik ook van “kleine kinderen”. Ze zijn zo ongelukkig met hun alledaagse leventje dat ze hun eigen ramen inslaan. Ze maken over duizend kleine dingen ruzie en op zo’n moment dacht ik dikwijls: “hé, denk er eens aan dat je niet alleen bent! je hebt ook 2 kleine kinderen.” Zoals zij plotseling beslist van in Frankrijk te gaan wonen! Geen woonst, geen baan, niets….. en daarbij houden ze beiden geen rekening met de kinderen. Geen moment! Op een bepaalt moment durft Frank daar een opmerking over te maken en de hel breekt los. Ze kunnen toch niet héél hun leven stopzetten voor hun kinderen??????

Ik vond die mensen egoïstisch, zelfzuchtig... alleen hun ding telde. Soms had ik juist daardoor het gevoel dat wat ik dikwijls voor mezelf gedacht heb echt waar is: de mensen worden onverdraagzamer. Alleen hun eigen ding telt en de rest kan barsten. Er is daarbij wel 1 probleem. Het boek is van begin de jaren ’60, ik ben pas in ’70 geboren en mijn gedachten zijn van anno ’90. Zou het dan toch niet zo recent zijn, dat mensen alleen met zichzelf bezig zijn?
Ik vond het ondanks alles een mooi boek. De moeite van het lezen waard.


ISBN 9029556579 | Gebonden | 323 pagina's | De Arbeiderspers | februari 2003
Vertaling: Marijke Emeis

© Inge, januari 2005


Lees de reacties op het forum en/of reageer: